.•°•.* ♡ SωèéŦ..C••l..S↕ήé •°•..•°•.*

Have you ever been anywhere on your vacation?

   On winter break,Christmas week whatever we say when we don't have any work to do.Everyone wish to have a good time on their vacation,right? For me the most impressive vacation was my first trip to Las Vagus in the US.I had never been there before and was really impressed. 
   
     For 4 days during Christmas week I went to Las Vagus which is also known as Sin city.It's a wonderful,fantastic and amazing place for traveler.It was the first time I had been there and I was thinking how wonderful this place is.There are a lot of gigantic hotels and also awesome building.I stayed on the Strip where most of the famous hotels are located.Most hotels try to have different styles to attact visitor to come to their hotel and spend money in the casino.

    On the first day in Las Vagus I just walked around on the Strip to the North and took a lot of pictures with my friends.We had enjoy with many hotels.We were so tired during the day but it wouldn't stop us from walking.We went into the restaurant and had some dinner buffet and talk about our plan for the next day.

     On the second day we went to South on Strip where are also a lot of attactions.I really like Luxa hotel,which is in an Egypt style.The hotel looks just like the pyramid and they also have a big sphinx in front of the hotel.

     On the third day of the awesome trip I went to the Hoover dam and Grand Canyon There nature was so amazing.The mountains were even cold and snowy.The Grand Canyon is one of the places that I wanted to visit and now i have been there.It was made me really excited and I will never forgot.I just want a chance to return the one day. 

      On the last day I went to downtown Las Vagus.I saw the cool stores,shopping places and souvanir shops.There was so many interesting things to buy.I couldn't make up my mind.I decided to buy some of souvenir for my host family,my kids and also my friends in Chicago.

       So here are some of my impression about my vacation.I had a really great time in Las Vagus and at the Grand Canyon which means I'm having a great time in the US.Although I plan to go many places in the US,I won't forgot the great time I had on the vacation of my ilfe.

This is a first update at chicago.i just come here around 2 weeks now everything is ok .i have a lots of friends here.they are very nice for me.I oreintation at Connecticutt,NY. USA for 4 days.I ariive USA 17 Sept 07.I was realy excited and enjoy with my THAI-FRIENDS who just came with me for 11 person in these weeks that all from THAI-AMERICAN CO. <very boring meeting,we just listen and listen all the time and the food is realy suck for me>when we must to go to each home family that mean we must to say good bye . I arrive CHICAGO aroud 9 pm in local time . My host mom picked me up at the MIDWAY AIRPORT where in downtown.She very nice, she hold the paper which have my name on the paper.we have a first greeting . when i arrive my host family house i really realy tried i lie down in my bedroom and fall sleep. when the next day coming i realy confuse with my life i didn't know anything there,how i shoud to do ??? verything are strange for me.I try to contact Thai friends who live in chicago.i went to my friends house and i was saw many Thai friends.I was so happy.Then on first monday for first working begin.........................oh..my god........so pretty hard for get along with the children >< T_T....I must to try and try may be in someday they might love me like their family .

 

มาเล่าเรื่องที่มาถึงบ้านนนี้ใหม่ๆ แบบฉบับภาษาไทยดีกว่า ตอนแรกที่มาถึง คุณโฮสมัมเค้าไปรับที่แอร์พอร์ท ถือป้ายที่เขียนชื่อเราไว้ น่ารักเชียว ครั้งแรกที่เจอกันเราก็ทักทายด้วยการกอดกันแบบฝรั่งๆ อิอิ พอมาถึงบ้านซึ่งแน่นอนเด็กๆ หลับแล้ว แต่แม่เค้าก็ยังปลุกเด็กให้มาทักทายกับเราอีก ตอนแรกที่เจอเด็กๆ น่ารักมากเลย คนโตเป็นผู้ชาย 5 ขวบ หล่อเชียว เค้ามาพูดไรกะเราก็ไม่รู้ ตอนนั้นฟังไม่รู้เรื่อง เราก็ได้แต่เออออๆ ไป ส่วนคนเล็กผู้หญิง 3 ขวบ ตอนแรกที่เจอเราก็ค่อนข้างเขิน เราก็คืดว่าคงเป็นเด็กขี้อาย คงเลี้ยงไม่ยาก แต่ไหนได้มันไม่เป้นอย่างนั้นเลย ก่อนที่เราจะได้เลี้ยงเด็ก เค้าจะให้เราอยู่บ้านเฉยๆ ก่อนจนกว่าจะถึงวันจันทร์ ซึ่งเป็นอาทืดใหม่ของการทำงาน เราก็เลยได้มีโอกาสได้คุ่นเคยกะเด็กก่อน ตอนช่วงที่พ่อแม่เค้าอยู่ด้วย ลูกเค้าก็น่ารักดี เหมือนจะเลี้ยงง่ายมากเลย แต่ความจริงที่โหดร้ายหลังจากการเริ่มต้นทำงานวันแรกมันไม่ได้เป็นอย่างที่คืดเลย ทุกอย่างที่เราเห็น ภาพที่เราคคิดว่าเด็กจะรักเรา เปล่าเลย เค้าเห็นเราเป็นเพียงคนแปลกหน้า ซึ่งแน่นอนตามประสาเด็ก เค้ายังไม่คุ้นเคยกะเรา เราก็พยามเข้าใจตรงจุดนี้ เพราะที่นี่เค้าเลี้ยงเด็กแบบตามใจมากๆ บางบ้านสปอยด์เด้กมาก ๆ อยากได้ไรหามามาให้หมด และเค้าก็เลี้ยงเเด็กกันด้วยตวามจริงจะไม่มีหาหลอกเด็กเหมือนกับบ้านเราเลย ยิ่งถ้าสัญญาอะไรกับเด็กแล้วก็ต้องทำตามที่บอกไปจริงๆ และเด็กที่นี้ส่วนใหญ่กล้าแสดงออก แล้วก็ค่อนข้างจะดูโตเกินวัยซะด้วย

 

วันแรกก็ของการเริ่มทำงานอย่างเต็มตัว เรามีหน้าที่ต้องไปส่งเด็กคนเล็กที่โรงเรียนโดยการนั่งรถไฟไปส่งทุกๆ เช้า แล้วก็ไปรับอีกทีตอน 11.15 โมง หลังจากนั้นก็ต้องดูแลคุณเทอจนถึง 4-5 โมงเย็น ตอนแรกก็คืดว่าเวลาแค่นี้แปปเดียวเอง ไม่นานเลย ตารางงานไม่หนักหนาอะไร แต่ไหนได้ ทำไมๆๆๆๆ เวลาแต่ละนาที แต่ละชั่วโมงมันถึงได้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน มันทรมานมากๆๆ เด็กไม่เอาเราเลย ชวนเล่นอะไรห็ไม่เล่น เอาของเล่นขว้างใส่เราแบบนี้ ปัดของเล่นซะกระจัดกระจายแบบนี้ เค้าแสดงทีท่าเมหือนรังเกียจเรา เค้าเอาแต่ใจมาก ๆ ไม่ได้ดั่งใจเค้า ก็ลงไปชักดิ้นชักงอ กับพื้น ยิ่งเราจะจับตัวก็ดีดๆ บางทีมีถึบใส่ก็มี ขว้างร้องเท้าใส่เรา ตะโกนไล่ว่าไปให้พ้น บางทีมีการหาว่าเราพูดภาษาเสปนซะงั้น เค้าไม่ชอบที่เราพูดภาษาอังกฤษไม่ดี คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง อะไรทำนองนี้ ซึ่งมันเป็นปัญหาที่ออแพร์ทุกคนประสบกับการที่ต้องเลี้ยงพูดได้แล้ว หรือว่ไปโรงเรียนแล้ว ไอ้เราก็โมโหเหมือนกันนะ วัฒนธรรมบ้านเรา เด็กมาทำแบบนี้ใส่ผู้ใหญ่มันน่าเกลียดมาก แต่เราก็ต้องท่องไว้ เราเป็นออแพร์ๆๆ เราต้องรักเด็ก บางทีถึงกับร้องไห้เลย เพราะว่าท้อ อยากทำงานแบบมีความสุข ไม่ใช่ทำแบบทนไปวันๆ แต่ก็ยังโชคดีอยู่โข ที่โฮสเค้าน่ารักมาก เค้ารู้ว่าลูกเค้าเป็นอย่างไง เค้าให้โอกาสเรา บางบ้านเห็นเข้ากับลุกเค้าไมได้ ก็ไล่ตะเพิด รีแมทอย่างเดียว เราก็คอยเทียวโทรหาแฟน โทรหาพ่อ แม่ เพื่อนๆ ซึ่งมันก็ดี ที่มีคนให้กำลีงใจ ให้คำปรึกามันช่วยได้มากมายเลย กับการที่เหมือนว่าเราอยู่คนเดียวในอีกซีกโลกหนึ่ง คุยกะเพื่อนที่เค้ามาถึงนานแล้ว มาอยู่นานแล้ว เค้าก็บอกว่ามันเป็นอาการของคนที่ยังไม่ชิน เราไม่รู้จักอะไรเลยที่นี้ มันเลยดูแย่ แล้วยิ่งต้องทำงานกะโอสที่อยู่บ้านมันทำให้เรายืงเกร็ง เราก็ไม่อยากให้ลูกไปรบกวนเวลาเค้าทำงาน เพราะมันคือห่น้าที่เรา เวลาลูกเค้าร้องที แม่เค้าก็ต้องรีบวิ่งลงมาดู เราก็รู้สึกเกร็งๆ เค้าจะว่าอะไรไหมเนี่ย มันได้แต่ท้อใจ ช่วงอาทิดแรดที่ทำงาน รู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีมันเดินช้ามากๆๆๆๆ ทำไมไม่เหมือนตอนที่เราอยู่เมหืองไทยเลย เราเฝ้าภาวนาว่าให้คนโตกลับมาเสียที เพราะเวลาคนโตกลับมา เค้าจะชอบเล่าเรื่องนู่นนี่ๆ ที่โรงเรียนให้เราฟัง แล้วก็จะเล่นกะน้องสาวเค้า ซึ่งเราก็ไม่ต้องทำไรมากนอกจากดูอยู่ห่างๆ หรือบางอย่างก็อาจจะเล่นด้วยกัน แล้วที่ยื่งดีใจคือ เวลาที่คนโตกลับมาแล้ว นั่นคือเวลาเลิกงานของเรา อย่างน้อบก็ผ่านไปวันหนึงแล้ว

 

เริ่มต้นเข้าสู่อาทืดที่ 2 ของweek อะไรๆ ก็เริ่มลงตัวแล้ว เด็กเริ่มคุ้นเคยกะเราแล้ว มันเริ่มคุยกะเรามากขึ้น เริ่มเล่นกันบ้าง แต่ไม่รู้ทำไมทุกๆ เช้าเค้าจะต้องทำหน้าเหมือนโกรธเรามาจากชาติปางไหน ชอบทำหน้าบึ้งใส่เรา เราก็เริ่มชินชาละ เริ่มไม่แคร์มันละว่าจะทำยังไงกะเรา พอได้อยู่ด้วยกัน มันก็ต้องมาลงเอยด้วยการอยู่กับเรา เด็กเนอะ ยังไงก็คือเด็ก (คนที่เราชอบบ่นให้ฟัง ก็มักจะบอกให้เราท่องคำนี้ไว้ )เราออกจากบ้านทุกอาทิด ออกไปเที่ยวในเมือง ล่าสุดไปไชน่าทาวน์มา แล้วก็ได้ไป sheild museum ด้วยไอ้ที่ถ่ายภาพยนต์เรื่อง night at the museum อันนั้เลย แล้วก็ได้ไป millinium park ที่เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึงของชิคาโก้ มันอยู่ในเมือง เป็นสวนสาธารณะใหญ่ๆ มี bean เป้นแบบรูปปั้นรูปถั่ว ทำด้วยโลหะผสมกับไรไม่รุ้ มันสามารถสะท้อน ทำให้เราเห็นภาพวิวทิวทั๋ศน์ในตัวเมืองได้ในมุมกว้างเลยทีเดียว แล้วก็ได้เดินเที่ยวห้าง ...ตนอนนี้ยังไม่กล้าซื้อไรเลย กลัวเปลืองไปหมด 555+ . ส่วนทางโฮสก็อยากให้เราขับรถเหลือเกิน ตอนนี้ก็เริ่มหาโรงเรียนสอนขับรถให้เราแล้ว เค้าคงคิดว่าถ้าเราขับรภไปไหนมามาไหนแล้ว เค้าก็สบาย เราก็ได้พาเด็กไปเที่ยวนู่น เที่ยวนี่ แว๊ก....งานช้างเลยซิเรา แต่ตอนนี้ก็ยังไมได้ชับให้เด็กนะ 555+ ก็เรายังไม่พร้อมนี่ ขับๆ ไปไหงมันชอบเอียงขวาอยู่เรื่อย จะเลี้ยวซ้ายครั้งแรกก็ทำโฮสหัวใจจะวาย ตัดหน้าคนอื่นเค้าซะงั้น เริ่มต้นได้ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ เค้าเลยคิดว่าให้เรารียนเลยดีกว่า เค้าคงปล่อยรถให้ก็ต่อเมื่อเรามีใบขับขี่ของรัฐก่อน จากนั้นโลกใบกว้างใหญ่ ณ อเมริกา เราก็จะโลดแล่นไปได้ดั่งใจแล้ว -*- ว่าแต่จะหลงไหมเนี่ย

 

 

** ความประทับใจที่มาเห็นต่างแดน ** ที่นี้ทำไม๊ ทำไมบ้าเมืองเค้าถึงได้มีระเบียบกันนัก ขยะตามถนนนี่ไม่มีเกลือนกลาดเหมือนบ้านเรา คนกวาดถนนแทบจะไม่เคยเห็น ป้าย STOP พี่แกก็มีซะทุกซอกทุกซอย เหลือเกิน ผู้คนแถวระแวกบ้านก็น่ารักดี ตอนแรกก็ไม่ร้หรอกว่ามันเป็นธรรมเนียมของเค้า ที่จะต้องทักทาย say hi กัน บ้านแต่ละหลังจะมีเครื่องปรับอุณหภูมิแบบทั้งบ้าน เดินท่อเอาไปโผล่ตามห้อง บ้านเรานี่อากาศดีมาก ถ้าอยู่ในบ้าน ...บางวันก็มีโอกาสไปเดินรอบๆ บ้าน ที่ประทับใจคือเหล่าบรรดาหมาๆ ทั้งหลายที่คุณเจ้าของเค้าพาเดินเล่น เราก็สังเกตุนะ ว่าทำไมหมาที่เมกามันมีระเบียบแล้วก็นิสัยดีจังเลย เวลาเดินกะเข้าของก็เดินเทียบข้าง เหมือนโดนฝึกมาอย่างดี แล้วพอเวลาคุณหมาเค้าอึ คุณเจ้าของก็ต้องเก็บขี้หมาของเค้าไปด้วย เออดีวุ๊ย..ไม่สกปรกดี ต่อมาเราก็ได้คำตอบจากเพื่อนเราว่า หมาที่คนเค้าเลี้ยงกัน ต้องมาจากในฟาร์มแลว้ก็มีการจดทะเบียน ผ่านการฝึกฝนเร่องระเบียบวินัยสุนัขมาแล้ว คนที่นี่เค้าให้ความสำคัญกะสัตว์เลี้ยงเค้ามาก ปลอกคอของหมาต้องมีชื่อ ที่อยุ่ แล้วก็เบอร์โทรเจ้าของ เผื่อมีการสูญหาย ซึ่งแน่นอนมันมีการหายจิวๆ เห็นว่าเวลาหมาหายทีก็ตืดประกาศตามหากันยกใหญ่ ความคิดของคนที่นี้คือ ถ้าคิดจะเลี้ยงก็เลี้ยงให้ดีที่สุด มันทำให้เราประทับใจมาก ๆ ตามประสาคนรักสัตว์ เพราะเราก็มีเจ้า 2 ตัวซนๆ ที่บ้าน ว่าไปก็คิดถึงมันจิงๆ

 

---MISS YOU --- MY FAMILY---MY LOVE ---MY FRIENDS----MY DOGS---

 

 

อิอิ หลังจากที่ได้แมทไปแล้วเมื่อประมาณวันที่ 10 สิงหา ต่อมาก็เริ่มเดินเรื่องทำว๊ซ่าต่อเลยย ไปสัมภาษณ์มาเมื่อ 22 ที่ผ่านมา ทุกอบ่างผ่านไปด้วยดี ไม่ค่อยจะตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะเค้าไม่ถามไรมาก แต่ก็เตรียมตัวไปเหมือนกัน ตอนนี้ก็เรื่มเตรียมตัว ตระเวนซื้อของที่จำเป็น วันก่อนไปโรงเกลือ ได้บูทมา 4 คู่ใส่จริง ๆ จะได้ใส่กี่คู่ก็ไม่รู้ อิอิแล้วเมื่อวานก็ไปประตูน้ำมา ไปซื้อเสื้อผ้า ได้มาหลายอย่างเหมือนกัน 555 เน้นเสื้อเที่ยวซะ ส่วนใหญ่ แบบเห็นแล้วมันชอบอะ อดใจไม่ได้เลยยย ตอนนี้ก็เหลือไม่กี่อย่าง สำหรับครอบครัวนี้เท่าที่ได้คุยกัน เค้าก็น่ารักมาก ดูเค้าแคร์ออแพร์ดีมาก ๆ อะไรก็ no problem , dont worry , 555+ พอเอาเข้าจริงๆ ถ้าเราทำไม่ได้ดั่งใจเค้า เค้าจะบอก don't worry อีกหรือป่าวน้า ...

ปล.ไว้ไปถึงนู่นเมื่อไหร่ จะมาอัพเดทอีกน้า

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ทรายได้แมทแล้วววว  กับครอบครัวที่ชิคาโก้ ครอบครัวนี้น่ารักมากๆ เลย มายด์และแคร์ออแพร์มาก ๆ ดีใจๆ เด๋วต้องไปเตรียมเอกสารวีซ่า แปะไว้แค่นี้ก่อนแล้วเด๋วว่างๆ จะมาเล่าใหฟัง อิอิ  

เรื่องเดิม ๆ เหตุการณ์เดิม ๆ  โดนโฮสปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไหนว่าชอบเราไง ทำท่าทางจะเอาเรา ไอ้ตัวเราก็ชอบเค้าไม่น้อยเหมือนกัน สุดท้ายก็มา just say no ! กะเรา แล้วที่เราสร้างวิมานมาด้วยกันล่ะ หายไปหมดเยยย เศร้ามาก ๆ เลยยย แต่ช่วงนี้ก็พยายามหาไรทำ เสาร์-อาทืด ก็ไปเรียนพิเศษภาษา ได้ไม่สมองฝ่อ ไม่งั้นบ้าตาย เห้อออ.... 

เห้ออออ.....!!! ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอยโฮสที่แสนยาวนาน หลังจากที่เพิ่งจะเมลจาก shareservice เป็นฉบับแรกเมื่อวันที่ 1 มิ.ย. ต่อมาก็ได้มาอีก เมื่อ วันที่ 13 มิ.ย. คราวนี้เป็นโฮสจากชิคาโก้ พอวันที่ 14 ช่วงเช้าหน่อยๆ สัก 8โมงได้ เค้าก็โทรมา คุยได้สักพักก็วางไป เท่าที่คุยก็ดีนะ แต่ท่าทางเค้าคงไม่ถูกใจเราแต่ดีแล้วละ เพราะเราเองก็ไม่กล้าเสี่ยงกับ single host เหมือนกัน ต่อมาไม่นานนัก ประมาณวันที่ 19 แล้วก็ 24 มิ.ย. ก็มีเมลมาอีก รอบนี้ดีมาก เป็นโฮสจากแคริฟอเนีย เค้าส่งเมลมาคุยก่อน แล้วก็นัดเวลาคุยกะเรา เราก็รุ้สึกดี พอคุยๆ กันหลังจากกนั้นก็เริ่มส่งเมลหากัน แต่ ไม่นาน แง เค้าก็ส่งเมลมาบอกว่าเค้าได้ออแพร์จากเยอรมันเสียแล้ววววว แงงงง อารายยยจะซวยขนาดนี้ แงงง  เด็กคนเดียวด้วย เสียดายอย่างแรงงง แต่ก็ต้องทำใจ รอคอยโฮสใหม่ต่อปายยย แต่อีกไม่นานนัก วันที่ 28 มิ.ย. มีมาอีก ครอบครัวนี้เด็ดดดมากกก มาจากเพนซิลวาเนีย เป็นที่ ๆ เราอยากไปเพราะมีเพื่อนเราอยู่ กะว่าถ้าได้ไปที่นี่คงจะดี กะได้เที่ยวกันให้หนำใจ .....ง่ะ ว่าต่อ ....วันรุ่งขึ้น คุณเทอก็โทรมา โอ้ววว ทำไมเจ๊เค้าพูดเร็วขนาดนี้ ....แลว้ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยอ่า ทำเหมือนมาสอบสวนเราเลยอะ  โหดดดจังเลย มาถึงก็ถามๆๆ ใส่เอาๆ ถามแบบไม่เปิดโอกาสให้เราได้พูดไรบ้างเลย ยิ่งคุยก็ยิ่งเครียดดด ไอ้เราก็เครียด ๆ แล้วก็คิดว่าเค้าคงไม่เอาเราแน่นอน อ๊าแต่ไหงเค้าดันมาถามเราว่ากันยาจะไปได้ไหม..งงเลย...อารายนี่ตัดสินใจแปลกมากก แล้วหลังจากนั้นเราก็ส่งเมลคุยกัน เค้าเป็นคนที่ตอบเมลไวมาก เล่นกันวันต่อวัน ส่งไป ส่งมา ส่งรูปบ้านเด็ก บรา ๆ มาให้เราดูมากมาย..ตอนแรกกะว่าคงจะต้องตกลงกับครอบครัวนี้ซะแล้ววววว แต่เออ....มันยังไง ๆ อยู่น้า ยิ่งคุยกันก็เริ่มรู้สึกว่า ทำไมเค้าซีเรียส เคร่งเครียดขนาดนี้ เริ่มชักจะไม่อยากได้แล้วววอ่า

แล้วเรื่องที่เค้าถามมาล่าสุดก็ทำให้เราตัดสินใจได้ว่าเราไม่เอาแล้ววว กะครอบครัวนี้ ....ไอ้เราก็เข้าใจว่าคงห่วงเรื่องขับรถมาก แต่ก็ไม่น่ามถามเลยว่า ทำไมเราเพิ่งมาทำใบขับขี่เอาตอนนี้ ทำไมต้องรอให้อายุ 21 แล้วเพิ่งจามาทำใบขับขี่ โอ้ววว เจ็บปวดมากก มาถามว่าเราชอบคุยโทรศัพท์ไหม แล้วคุยนานไหม ชอบเที่ยวไหม ทำไมอะ ชีวิตเราทำไมต้องอยากรู้ขนาดนั้น เห้ออ ที่นี่ก็เลยตัดสินใจละ ว่า ไม่เอาดีก่า โฮสนี้ตัดสินใจรอโฮสใหม่เอาดีกว่า เอาที่เซนต์เรามันบอกว่าใช่ แต่ตอนนี้ก็ได้แต่รออออ ต่อไปปปปป เอาใจช่วยด้วยนะคร่า